Każda wycieczka, jakkolwiek zawsze jest krajoznawcza, może mieć jakiś szczególny cel. Mogą być wycieczki historyczne — zwiedzanie miejsc związanych z historią narodu, etnograficzne — poznawanie sztuki ludowej, zwyczajów, strojów mieszkańców poszczególnych regionów, gospodarcze — poznawanie bogactw naturalnych i sposoby ich eksploatacji, i te, które nas tutaj najbardziej interesują — wycieczki przyrodnicze, urządzane w celu zapoznania się z pięknymi krajobrazami, osobliwościami przyrody, parkami narodowymi czy też rezerwatami przyrody.
Kraina Wielkopolsko-Pomorska występuje w południowej części województwa pomorskiego. Wyróżniamy tam:
a) — dzielnicę Borów Tucholskich (Nadleśnictwa: Lipusz, Wawrzynowo
i Bąk w pow. kościerskim oraz Bartel Wielki, Leśna Huta, Osieczna, Błędno, Lubichowo, częściowo Wirty i Drewniaczki w powiecie starogardzkim);
należy niewątpliwie do bardzo atrakcyjnych terenów naszego kraju. Nic więc dziwnego, że jest masowo odwiedzany przez turystów z głębi kraju i budzi duże zainteresowanie zarówno mieszkańców Trójmiasta, jak i innych miejscowości województwa gdańskiego.
Wśród turystów wiele jest osób, które pragną nie tylko zachwycać się pięknym krajobrazem ale chcą również poznać bliżej dany teren i osobliwości przyrody. W takich przypadkach zainteresowani starają się zdobyć jakiś przewodnik, w którym można znaleźć odpowiednie wiadomości.
Odległość z Gdyni do przystani przy Zielonej Bramie w Gdańsku wynosi ok. 14 mil morskich tj. ok. 26.0 km (na Westerplatte — ok. 10 mil morskich tj. ok. 18,5 km).
Odległość między obu portami wynosi ok. 12 mil morskich, tj. ok. 22,2 km, a czas przejazdu trwa ok. 80 min. Statek nasz udający się do Jastarni na początkowym odcinku rejsu płynie przez redę portu gdyńskiego a następnie w pobliżu Kępy Oksywskiej. Po przepłynięciu Zatoki Puckiej zbliża się do portu jastarnieńskiego, do którego prowadzi oznakowany pławami kanał. Na osi kanału w pobliżu kasy Żeglugi Gdańskiej na nabrzeżu portowym stoi tzw. stawa zakończona trójkątem, orientująca sterników wprowadzających statki do portu.
Odległość między obu portami wynosi ok. 10 mil morskich tj. ok. 18Ć km, a czas przejazdu trwa ok. 70 min.
Już w pewnej odległości od portu helskiego z pokładu statku można zobaczyć końcowy odcinek zalesionej wstęgi piaszczystego półwyspu długości całkowitej ok. 35 km. Na samym jego końcu rozwinęło się miasto Hel. Obiekty portowe Helu, budowlę dawnego kościoła Św. Piotra i Pawła, zabudowania miejskie oraz latarnię morską można zobaczyć jeszcze przed przybyciem statku do falochronu, gdzie jest przystań „białej floty”. Pobyt na Helu winien trwać co najmniej 2 godziny lub dłużej, a czas powrotu uzależniony jest od rozkładu jazdy statków ŻG i posiadanego biletu powrotnego. Hel jest osadą bardzo starą, której początki ukryte są w mrokach dziejów i znane są tylko z pośrednich relacji. Jego ludność żyła wyłącznie z morza, a jej kontakt z lądem odbywał się początkowo tylko drogą morską. Stałe połączenie z lądem otrzymał Hel i pozostałe miejscowości półwyspu dopiero po wybudowaniu linii kolejowej w relacji Reda — Puck — Hel w 1922 r., natomiast szosę przez półwysep wybudowano dopiero w 1960 r. Do tej pory prowadził tu zwyczajny, najczęściej nie brukowany, kręty wśród boru i wydm gościniec.
Każda wycieczka, jakkolwiek zawsze jest krajoznawcza, może mieć jakiś szczególny cel. Mogą być wycieczki historyczne — zwiedzanie miejsc związanych z historią narodu, etnograficzne — poznawanie sztuki ludowej, zwyczajów, strojów mieszkańców poszczególnych regionów, gospodarcze — poznawanie bogactw naturalnych i sposoby ich eksploatacji, i te, które nas tutaj najbardziej interesują — wycieczki przyrodnicze, urządzane w celu zapoznania się z pięknymi krajobrazami, osobliwościami przyrody, parkami narodowymi czy też rezerwatami przyrody. 
